Vinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.x

Żabno należało do osad starych, położone przy trakcie biegnącym z Wojnicza i Pilzna przez Tarnów do Opatowca i Nowego Miasta Korczyna. Osadnictwo na terenie Żabna sięga epoki kultury łużyckiej, a badania historyczne sugerują istnienie na jego obszarze grodziska w okresie od VII do X wieku. Najstarsze pisane wiadomości o Żabnie znajdujemy w XII wieku, kiedy to Książe Bolesław Wstydliwy nadaje je rycerzowi Świętosławowi. Z dokumentacji tej, jak też późniejszej nie wynika jednak, kiedy osada ta uzyskuje prawa miejskie. Ważne dane w tym względzie dostarcza dokument Królowej Jadwigi z 26 stycznia 1385 r. potwierdzający na prośbę Spytka z Melsztyna prawo magdeburskie dla miasta Żabna. Wynikało z niego, że prawa miejskie Żabno już posiadało. W różnych okresach ze skąpych źródeł dowiadujemy się o mieście i wydarzeniach z nim związanych. M. in. w 1394 r. z Żabna do Nowego Korczyna podąża Król Władysław Jagiełło z dworem.

Od XV wieku notuje się tutaj rozwój rzemiosła, które w 1675 r. powołuje do życia cech skupiający wszystkich rzemieślników. Żabno ze względu na swe położenie komunikacyjne stało się miejscem cotygodniowych jarmarków, na których handlowano suknem, nabiałem, owocami, a przede wszystkim zbożem. Prawo do nich miasto otrzymało w 1487 r. na podstawie przywileju królewskiego, a ich tradycja przetrwała do dziś. Ważne miejsce w dziejach miasta zajmowała parafia, która należała do najstarszych w okolicy. Z opisu Długosza wiemy, że w XV wieku w mieście stały dwa kościoły Świętego Ducha i Świętego Krzyża. Charakterystycznym jest to, że miasto wielokrotnie było niszczone i nie omijały go klęski. Już w 1501 r. miasto spalili Tatarzy, a to co przetrwało w mieście w okresie najazdu szwedzkiego w 1655 r, zostało doszczętnie zniszczone przez wojska kozackie z oddziałów Rakoczego. W wyniku I rozbioru Polski Żabno i okolice znalazły się w składzie monarchii austriackiej.

Dalsze klęski to rok 1799, kiedy to pożar strawił prawie całe miasto wraz z kościołem, a w 1873 r. wybuchła epidemia cholery, która pochłonęła kilkaset ofiar. Pomyślne perspektywy rozwoju miasta przekreśliła I wojna światowa - linia frontu przebiegająca wzdłuż rzeki Dunajec spowodowała, że zniszczono i spalono wiele domów mieszkalnych i zabudowań gospodarczych. W 1905 roku uruchomiono cegielnię - pierwszy zakład przemysłowy w Żabnie. W tych latach dominowało rzemiosło i handel. Kolejna wielka klęska dotknęła Żabno i okolice w 1934 r., kiedy to powódź zniszczyła zabudowania i zatopiła żywy inwentarz. Okupacja hitlerowska spowodowała, że około 2000 osób wywieziono na roboty przymusowe do Rzeszy, a ponad 30 dostało się do obozów koncentracyjnych skąd powróciło 4 więźniów. Ludność żydowską uwięziono w utworzonym tutaj gettcie, które z czasem zlikwidowano, a jego mieszkańców rozstrzelano w Żabnie i Dąbrowie Tarnowskiej, część wywieziono do obozów zagłady.
Lata powojenne to okres wzrostu gospodarczo-społecznego i kulturowego miasta i gminy Żabno.

 

Vsynod

biblia1 czytania1 ksm1 historia1 wizytowka1